سید شهاب الدین واجدی :

سلام

بسم الله.

امسال هم، چون سال گذشته تصمیم گرفتم یه قرار و مداری راه بندازم تا دوباره با فعالان مجازی و وبلاگنویسان جمع بشیم و نماز ظهر دیگری در ماه مبارک رمضان رو پشت قامت رعنای مولا و مقتدایمان امام خامنه‏ ای بخوانیم.

شاید خیلی‏هامون تک تک یا با دوستان، نماز ظهر رو به امامت رهبری در این ماه عزیز رفته باشیم، اما بیایم یه جمع بزرگی از فعالان سایبری بشیم و پنجشنبه سوم شهریور، نماز ظهر و عصرمون رو به امامت رهبر و دلبرمون سیدعلی بخوانیم و هم انشاءالله این حضور، تجدید عهد و بیعتی دوباره باشه برای ما سربازان جنگ نرم با فرمانده کل قوا.

زمان قرار:  پنجشنبه ۳ / شهریور / ۹۰ ؛ مصادف با ۲۴ / رمضان المبارک رأس ساعت ۱۲ ظهر …

محل قرار برادران انتهای خیابان فلسطین جنوبی و قرار خواهران محترمه نیز خیابان فلسطین جنوبی نبش کوچه نوشیروان میباشد.

به امید اینکه روزی جمع زیادی از فعالان سایبری و افسران و سربازان جبهه جنگ نرم دیدار ویژه ‏ای با فرمانده خودشون داشته باشند.

منتظر پیام‏های بعدی و اعلام نام نماینده فعالان مجازی در محل قرار باشید.

* در اطلاع رسانی این قرار سهیم باشید.

چند ماهی است شبکه «آی فیلم» با پخش سریال های قدیمی سیما و زنده کردن خاطراتی نه چندان دور مهمان خانه های ایرانیانی قرار گرفته است که از گیرنده دیجیتال استفاده می کنند. از محتویات شبکه و برنامه ها و تبلیغاتی که به زبان عربی پخش می گردد؛ اینگونه استنباط می شود این شبکه برای کشورهای عرب زبان نیز پخش می شود و به بیان دیگر مدیران سیما در نظر دارند از طریق «ای فیلم» فرهنگ غنی ایرانی-اسلامی را ترویج دهند و کشورهای عرب زبان منطقه را با ایران و ایرانی و رسم و رسومات ایران آشنا کند .

و اما نکته قابل توجهی که چند روزی است در بین برنامه های «آی فیلم» به چشم می خورد، تبلیغات مسابقه ای است که قرار است به زودی از این شبکه پخش شود . بادیدن این تبلیغ نا خود آگاه یاد مسابقات شبکه های تلویزیونی عربی منطقه افتادم .بهت زده شدم که واقعا این رسانه ملی جمهوری اسلامی است یا یکی از شبکه های ماهواره ای منطقه! با دیدن برند شبکه «ای فیلم» تا حدی خیالم از بابت اینکه پای ماهواره ننشسته ام راحت شد اما هنوز هم باورش برایم سخت بود که قرار است چنین مسابقه ای با چنین شرکت کنندگانی از سیما جمهوری اسلامی ایران! پخش شود.

شبکه ای که قرار بود فرهنگ ایرانی اسلامی و از همه مهمتر ترویج زیبایی حجاب را از مرزهای ایران فراتر گذارد، کارش به جایی رسیده که در ان قرار است مسابقه ای پخش شود که در ان خانم ها نه تنها حجابی بر سر ندارند بلکه از لباس های نیمه عریان و بدون آستین نیز استفاده می کنند!!!

البته پیشتر از این از معضلات فرهنگی صدا و سمیای ایران زیاد حرف شنیده شده است اما اینکه چنین مسابقه ای به سفارش این شبکه در کشورهای حوزه خلیج فارس ساخته شود نیز از دیگر مفاخر سیمای جمهوری اسلامی در چند سال اخیر است.

به راستی باید از آقایان مسئول پرسید آیا به دنبال ترویج فرهنگ ایرانی اسلامی در حوزه خلیج فارس هستید یا به دنبال ترویج فرهنگ حوزه خلیج فارس در ایران هستید؟!!!

آقایان مسئول به کجا می روید؟

آیا واقعا هدف راه اندازی آی فیلم، کپی برداری و تقلید از شبکه های عربی منطقه که توسط غرب پشتیبانی می شوند. یا اینکه با پخش برنامه های متنوع در این شبکه فرهنگ غنی ایران اسلامی یا همان اسلام ناب محمدی را به مردم منطقه معرفی کنند.

واقعا مسئولین صدا و سیما به عملی که از آنان سر زده اند واقف اند . از بیت المال مسلمین هزینه کنند تا برنامه های پخش شود که باعث رواج بی بند و باری در جامعه شود. واقعا جذب مخاطب با چه قیمتی ،با زیر پا گذاشتن نص صریح قرآن و تقلید کورکورانه از شبکه های که گردانند گان اصلی آن صهوینیست ها هستند.

سایت شبکه آی فیلم یکی دیگر از مشکلات این شبکه است در یکی از قسمت های این سایت به معرفی بازیگران ایرانی می پردازد که در آن علاوه بر رزومه ای از شخص بازیگر تعدادی عکس از او نیز موجود می باشد که عکس های که از بازیگران زن در این سایت قرار داده شده به نوعی به سخره گرفتن حجاب محسوب می شود.آدرس سایت: http://www.ifilmtv.ir/

آدرس قسمت گالری عکس های بازیگران:

http://www.ifilmtv.ir/stars-list

کلییپ زیر تیزر تبلیغاتی این مسابقه تلویزیونی است که قرار است به زودی از این شبکه پخش شود.

تیزر تبلیغاتی مسابقه شبکه آی فیلم

همین مطلب در انعکاس

شادی روح امام و شهدا صلوات

معانی ولایت (تکوینى، تشریعى، مطلقه)

ولایت به ولایت تکوینى و تشریعى تقسیم می‌شود. ولایت تکوینى به معناى تصرف در موجودات و امور تکوینى است. روشن است چنین ولایتى از آنِ خداست. اوست که همه موجودات، تحت اراده و قدرتش قرار دارند. اصل پیدایش، تغییرات و بقاى همه موجودات به دست خداست; از این رو او ولایت تکوینى بر همه چیز دارد. خداى متعال مرتبه‌ای از این ولایت را به برخى از بندگانش اعطا می‌کند. معجزات و کرامات انبیا و اولیا(علیهم السلام) از آثار همین ولایت تکوینى است. آنچه در ولایت فقیه مطرح است، ولایت تکوینى نیست. ولایت تشریعى یعنى اینکه تشریع و امر و نهى و فرمان دادن در اختیار کسى باشد. اگر مىگوییم خدا ربوبیت تشریعى دارد، یعنى اوست که فرمان می‌دهد که چه بکنید، چه نکنید و امثال این‌ها. پیامبر و امام هم حق دارند به اذن الهى به مردم امر و نهى کنند. درباره فقیه نیز به همین منوال است. اگر براى فقیه ولایت قائل هستیم، مقصودمان ولایت تشریعى اوست، یعنى او می‌تواند و شرعاً حق دارد به مردم امر و نهى کند. در طول تاریخِ تشیّع هیچ فقیهى یافت نمی‌شود که بگوید فقیه هیچ ولایتى ندارد. آنچه تا حدودى مورد اختلاف فقهاست، مراتب و درجات این ولایت است. امام خمینى(قدس سره) معتقد بودند تمام اختیاراتى که ولىّ معصوم داراست، ولىّ فقیه نیز همان اختیارات را دارد. مگر اینکه چیزى استثنا شده باشد. امام فرموده‌اند: «اصل این است که فقیهِ داراى شرایط حاکمیت ـ در عصر غیبت ـ همان اختیارات وسیع معصوم را داشته باشد، مگر آنکه دلیل خاصى داشته باشیم که فلان امر از اختصاصات ولىّ معصوم است.» از جمله جهاد ابتدایى که مشهور بین فقها این است که از اختصاصات ولىّ معصوم می‌باشد. از چنین ولایتى در باب اختیارات ولىّ فقیه به «ولایت مطلقه» تعبیر می‌کنند. معناى ولایت مطلقه این نیست که فقیه مجاز است هر کارى خواست، بکند تا موجب شود برخى ـ براى خدشه به این نظریه ـ بگویند: طبق «ولایت مطلقه» فقیه می‌تواند توحید یا یکى از اصول و ضروریات دین را انکار یا متوقف نماید! تشریع ولایت فقیه براى حفظ اسلام است. اگر فقیه مجاز به انکار اصول دین باشد، چه چیز براى دین باقى می‌ماند، تا او وظیفه حفظ و نگهبانى آن را داشته باشد؟! قید «مطلقه» در مقابل نظر کسانى است که معتقدند فقیه فقط در موارد ضرورى حق تصرف و دخالت دارد. پس اگر براى زیباسازى شهر نیاز به تخریب خانه‌ای باشد ـ چون چنین چیزى ضرورى نیست ـ فقیه نمی‌تواند دستور تخریب آن را صادر کند. این فقها به ولایت مقید ـ نه مطلق ـ معتقدند، برخلاف معتقدان به ولایت مطلقه فقیه، که تمامى موارد نیاز جامعه اسلامى را ـ چه اضطرارى و چه غیر اضطراری ـ در قلمرو تصرفات شرعى فقیه می‌دانند.

دلیلی بر ولایت فقیه

چگونه حق ولایت و حاکمیت در عصر غیبت براى فقیه اثبات می‌شود؟

دانیم امامان معصوم(علیهم السلام) ـ بجز حضرت على(علیه السلام) ـ حکومت ظاهرى نداشتند، یعنى حاکمیت الهى و مشروع آنان تحقق عینى نیافت. از سوى دیگر در زمان‌هایی که امامان حاکمیت ظاهرى نداشتند، شیعیان در موارد متعددى نیازمند آن می‌شدند که به کارگزاران حکومتى مراجعه کنند. فرض کنید دو نفر مؤمن بر سر ملکى اختلاف داشتند و چاره‌ای جز مراجعه به قاضى نبود. از دیگر سو مىدانیم در فرهنگ شیعى هر حاکمى که حاکمیتش به نحوى به نصب الهى منتهى نشود، حاکم غیرشرعى و به اصطلاح طاغوت خواهد بود. در زمان حضور امام، خلفایى که با کنار زدن امام معصوم، بر اریکه قدرت تکیه زده بودند، «طاغوت» به شمار می‌آمدند. مراجعه به حکام طاغوت ممنوع است، چون قرآن تصریح می‌کند: «یُریدُونَ اَنْ یَتَحاکَمُواْ اِلَى الطّاغُوتِ وَ قَدْ اُمِرُواْ اَنْ یَکْفُرُواْ بِهِ; می‌خواهند براى داورى نزد طاغوت و حکّام باطل برودند؟! در حالى که امر شده‌اند به طاغوت کافر باشند.»

پس وظیفه مردم مؤمن در آن وضع چه بود؟

خود معصومین(علیهم السلام) راهکار مناسبى در اختیار شیعیان گذاشته بودند و آن اینکه در مواردى که محتاج به مراجعه به حاکم هستید و حاکم رسمى جامعه حاکمى غیرشرعى است، به کسانى مراجعه کنید که عارف به حلال و حرام باشند. و در صورت مراجعه به چنین شخصى حق ندارید از حکم و داورى او سرپیچى کنید این کار ردّ امام معصوم است و ردّ امام معصوم در حدّ شرک به خداست. به مقبوله «عُمَر بن حنظله» بنگرید که در آن از امام جعفر صادق(علیه السلام)نقل شده است: «من کان منکم قد روى حدیثنا و نظر فى حلالنا و حرامنا و عرف احکامنا فلیرضوا به حکماً فانى قد جعلته علیکم حاکماً فاذا حکم بحکمنا فلم یقبله منه فانّما استخفّ بحکم الله و علینا ردّ والرّاد علینا کالراد على الله و هو على حد الشرک باللّه» «فقیه» در اصطلاح امروز همان شخصى است که در روایات با تعبیر «عارف به حلال و حرام» و امثال آن معرفى شده است. با توجه به مطالب فوق می‌توان بر ولایت فقیه در زمان غیبت چنین استدلال آورد که: اگر در زمان حضور معصوم، در صورت دسترسى نداشتن به معصوم و حاکمیت نداشتن او وظیفه مردم مراجعه به فقیهان جامع‌الشرایط است، در زمانى که اصلاً معصوم حضور ندارد به طریق اولى وظیفه مردم مراجعه به فقیهان جامع‌الشرایط است. با توجه به روایات مربوط به عصر غیبت، مثل توقیع مشهور حضرت صاحب‌الزمان(علیه السلام)که در آن می‌خوانیم: «اما الحوادث الواقعة فارجعوا فیها الى رواة حدیثنا فانهم حجتى علیکم و انا حجة الله علیهم; یعنى در رویدادها و پیشامدها به روایان حدیث ما رجوع کنید، زیرا آنان حجت من بر شمایند و من حجت خدا بر آنانم.» وقتى اثبات کردیم فقیه در عصر غیبت حق حاکمیت و ولایت دارد، یعنى اوست که فرمان می‌دهد، امر و نهى می‌کند و امور جامعه را رتق و فتق می‌کند و مردم هم موظفند از چنین فقیهى تبعیت کنند. همان گونه که در عصر حضور معصوم، اگر کسى از سوى امام علیه السلام بر امرى گمارده می‌شد، مردم موظف بودند دستورهاى او را اطاعت کنند. وقتى حضرت على(علیه السلام) مالک اشتر را به استاندارى مصر مأمور کرد، دستورات مالک واجب الاطاعة بود. زیرا مخالفت با مالک اشتر، مخالفت با حضرت على بود. وقتى کسى، دیگرى را نماینده و جانشین خود قرار دهد، برخورد با جانشین، در واقع برخورد با خود شخص است. در زمان غیبت که فقیه از طرف معصوم براى حاکمیت بر مردم نصب شده، اطاعت و عدم اطاعت از فقیه به معناى پذیرش یا ردّ خود معصوم(علیه السلام)است. به طور خلاصه باید گفت: اولاً فقیه داراى ولایت تکوینى نیست; ثانیاً: ولایت مطلقه فقیه، همان اختیارات معصوم است و مستلزم تغییر دین نیست; ثالثاً: اصل ولایت فقیه را هیچ فقیه شیعى منکر نشده است; رابعاً: اختلاف فقها در ولایت فقیه، به تفاوت نظر آنان در دامنه اختیارات است، نه اصل ولایت.

منبع : پایگاه علامه مصباح یزدی

:: ویراستاری با نرم افزار ویراستیار