توصیه‌های اخلاقی حضرت آیت‌الله مظاهری به مردم در ایام
نوروز

بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم

متأسفانه تجمّل‌گرایی در عید نوروز جایگاه عجیبی دارد. تجمّل‌گرایی در مصرف
میوه و شیرینی خاص و گران قیمت بسیار ناپسند است. در برخی موارد مشاهده
می‌شود که زن و مرد، وقت گران‌بهای خویش را در صف خریدن یک جعبه گز یا
شیرینی صرف می‌کنند. این کار به خصوص برای زنان نکوهیده است. خوب اگر این
پذیرایی ساده برگزار شود یا به صورتی که خرید آن زحمت نداشته باشد، چه
اشکالی دارد؟

چندی است که خطبه اعجاز انگیز “ریزش ها و رویش‌ها“ی حضرت آقا را که در نمازجمعه ماه مبارک رمضان سال ۱۳۷۸ (آبان ماه) ایراد فرمودند مرور میکنم و مات می مانم که چگونه این مرد الهی قضایای فتنه ۱۳۸۸ سال را به عینه کدگشایی می کند. بگذریم از ابعاد ماورایی این خطبه ، اما آنجا که می فرماید:

«شما به صدر اسلام نگاه کنید، ببینید آن کسانی ‏که در دوران غربت اسلام و غربت على، از امیرالمؤمنین دفاع کردند، چه کسانى بودند؟ اینها سابقه‏‌داران اسلام نبودند. سابقه‏ داران اسلام، جناب طلحه و جناب زبیر و جناب سعد بن ‏ابى وقّاص و امثال اینها بودند. بعضى از اینها على را تنها گذاشتند؛ بعضى از اینها در مقابل على ایستادند. اینها ریزش‌ها بودند. اما رویش کدام است؟ رویش، عبداللَّه‏ ابن ‏عبّاس است؛ محمّدبن‌‏ابى‏بکر است؛ مالک اشتر است؛ میثم تمّار است. اینها رویش هاى جدیدند. اینها که در زمان پیامبر نبودند؛ اینها در همان دوران غربت اسلام روییدند؛ اینها نهال هاى تازه‏ اند. شما ببینید یک مالک اشتر در همه تاریخ اسلام چقدر مؤثّر است. بله؛ ممکن است کسانى ریزش پیدا کنند که البته مایه تأسّف است. وقتى به امیرالمؤمنین شمشیر زبیر را دادند، گریه کرد. همان‏طور که گفتم، غصّه دارد. غصّه دارد کسانى ریزش پیدا کنند که یک روز پاى سفره انقلاب، پاى سفره امام زمان، پاى سفره اسلام و قرآن نشستند و نان و نمک اسلام را خوردند؛ اما در کنار آن ریزشها ، مالک اشترها هستند؛ عبداللَّه‏ ابن‏ عباس ها هستند. امیرالمؤمنین هرجا در میدانهاى جنگ احتیاج به زبان داشت، عبداللَّه‏ ابن‏ عباس مى‏رفت و امیرالمؤمنین را یارى مى‏کرد. هرجا احتیاج به شمشیر داشت، مالک اشتر بود. مثل مالک اشتر ، مثل عبداللَّه‏ ابن‏ عباس ، مثل محمّد بن‏ ابى‏ بکر – مثل این رجال – نه یکى، نه ده نفر، نه هزار نفر که هزاران نفر بودند. این‏طور نیست که شما خیال کنید حالا چهار نفر آدمى که از راه برگشتند و نیرویشان تمام شد، معنایش این است که نیروى این گردونه عظیم تمام شده است؟ نه آقا؛ بعضی ها در بین راه قوّه‏ شان تمام مى‏شود. بله ؛ ضعیف ترها وسط راه آذوقه‏ شان تمام مى‏شود.»

درست ۱۰ سال و دوماه بعد یعنی در دی ماه ۸۸ در دیدار با مسئولان شورای هماهنگی تبلیغات اسلامی(۱۰/۸۸/۲۹) با اشاره به ریزش ها و رویش های انقلاب اسلامی فرمودند:

«نسل جوان کنونی و جوانانی که حتی پیروزی انقلاب اسلامی و مقاطع مهم آنرا ندیده اند نوخاسته ها و رویش های انقلاب هستند که در مقایسه با نسل جوان اول انقلاب بسیار بهتر و هوشیارانه تر عمل می کند.»
چه می خواهم بگویم ؟