آیةالله امجد از قول علامه طباطبایی می گوید:
« اگر یک کاه برداری، در همه عالم(هستی) اثر میگذارد! »
وای اگر پرندهای را بیازاری
پسرک
بیآن که بداند چرا، سنگ در تیرکمان
کوچکش گذاشت و بیآن که بداند چرا،
گنجشک کوچکی را نشانه رفت. پرنده افتاد،
بالهایش شکست و تنش خونی شد. پرنده
میدانست که خواهد مرد اما…
اما پیش از
مردنش مروت کرد و رازی را به پسرک گفت تا
دیگر هرگز هیچ چیزی را نیازارد.
پسرک پرنده
را در دستهایش گرفته بود تا شکار تازه خود را
تماشا کند. اما پرنده شکار نبود. پرنده پیام بود.
پس چشم در چشم پسرک دوخت و گفت: کاش
میدانستی که زنجیر بلندی است زندگی،
که یک حلقهاش درخت است و یک
حلقهاش پرنده. یک حلقهاش انسان و
یک حلقه سنگریزه. حلقهای ماه و
حلقهای خورشید.
و هر حلقه در دل
حلقهای دیگر است. و هر حلقه پارهای از
زنجیر؛ و کیست که در این حلقه نباشد و چیست
که در این زنجیر نگنجد؟!
و
وای اگر شاخهای را بشکنی، خورشید خواهد گریست.
وای اگر سنگریزهای را ندیده بگیری،
ماه تب خواهد کرد. وای اگر پرندهای را
بیازاری، انسانی خواهد مرد. |
زیرا هر حلقه را که بشکنی، زنجیر را گسستهای. و تو امروز زنجیر خداوند را پاره کردی.
پرنده این را گفت و جان داد.
و پسرک آنقدر گریست تا عارف شد.۱
إِنَّ فِی خَلْقِ
السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ وَاخْتِلاَفِ اللَّیْلِ وَالنَّهَارِ
وَالْفُلْکِ الَّتِی تَجْرِی فِی الْبَحْرِ بِمَا یَنفَعُ النَّاسَ وَمَا
أَنزَلَ اللّهُ مِنَ السَّمَاء مِن مَّاء فَأَحْیَا بِهِ الأرْضَ بَعْدَ
مَوْتِهَا وَبَثَّ فِیهَا مِن کُلِّ دَآبَّةٍ وَتَصْرِیفِ الرِّیَاحِ
وَالسَّحَابِ الْمُسَخِّرِ بَیْنَ السَّمَاء وَالأَرْضِ لآیَاتٍ لِّقَوْمٍ
یَعْقِلُونَ
در آفرینش آسمانها و زمین ، و در آمد و شد شب و
روز ، و در کشتیهایی ، که در دریا می روند و مایه سود مردمند ، و در
بارانی که خدا از آسمان فرومی فرستد تا زمین مرده را بدان زنده سازد و
جنبندگان را در آن پراکنده کند ، و در حرکت بادها ، و ابرهای مسخر میان
زمین و آسمان ، برای خردمندانی که در می یابند عبرتهاست
فرآوری حسن رضایی گروه حوزه علمیه تبیان
نوشته شده توسط عرفان نظرآهاری
