وارد سامرا شدیم , روحانی کاروان میگفت سامرا یعنی سُرِّ مَن رَآه  , یعنی جایی که هر بیننده ای از دیدنش خوشحال میشه , اما وارد حرم عسگریین که شدیم دل همه گرفت , اینجا جاییه که چند سال پیش توسط دشمنان اهل بیت علیهم السلام تخریب شده بود , اما بعد از چند سال هنوز خیلی با حرم های دیگه فرق داشت غربت توی حرم موج میزد , ضریح که چی بگم یه مکعب چوبی بود , توی حرم و دور ضریح پر از داربست بود و هنوز خیلی مونده تاحرمی درخور شان امامان غریب سامرا ساخته بشه , توی حرم حضرت امام هادی , امام حسن عسگری, نرجس خاتون و حکیمه خاتون علیهم السلام رو زیارت کردیم , اما جاتون توی سرداب امام زمان هم خالی بود , پله به پله که میرفتی پایین انگار صدای هل من معین مهدی فاطمه به گوش می رسید , مولا جان ببخش ما رو که انقدر غافلیم!
روحانی کاروان حدیثی رو نقل کرد که در آخر الزمان مردم به مستحبات میرسن و واجبات ترک میشه , اما شرمندم که بگم توی سرداب غیبت امام زمان بعضی از خانم ها برای دیدن قسمتی که شبیه محراب بود آنچنان هجوم می آوردن و عین خیالشون نبود که بارها به نامحرم تنه میزدن , و باز برای یک کار مستحب حرام بود که اتفاق می افتاد…
سامرا آنچنان که گفتند سامرا نبود , آجرک الله یا بقیة الله.